مرا در قفس حبس کردی،آسمانم را ازم گرفتی،پرهایم را چیدی،و مرا رها کردی در این دنیای آهنی ای برایم درست کردی....

من به مانند عقابی هستم که از بودن در قفس شکایتی ندارد،زجه های من از آن است که میبینم کوچک کلاغی پرواز می کند و من...

درست است،بال های پروازم را کوتاه کردی و مرا در این قفس محدود کردی...اما امید هایم را از من نمی توانی بگیری.

آری،این منم و یک دنیا امید برای پرواز....

نوشته شده در سه شنبه 27 دی1390ساعت 5:40 بعد از ظهر توسط دختر بارانی| |